در خرابات دلم نور خدا می بینم

                                                رحمت و پاکی آن مهر جهان می بینم

                                              دست در سایه ی گیسوی نگارم نرسید

                                                مژده ی نور ز ذات ازلش می بینم

                                           مهر و لبخند ز اوصاف جهانش پیداست

                                             من امید   ِ در ملکوت و سجده اش می بینم

                                            مستی آورد سمن و راه خم عشق گم کرد

                                         بَِِه! ببین با کرمش از به کجا تا به کجا می بینم

                                              همه عالم ز عشق و ملکوتش ممکن

                                             وه! ببین گه به خطا تا به کجا می بینم

                                         مستی و عشق و نگار در خم  فرمانش باد

                                         اشک خود گه به خطا من به کجا می ریزم

                                        به امید وصالش اشک چنان می ریزم

                                         که در این چند گهم خون به مژه می بینم

                                      مطلوب و آرامش هر دو جهان دست تو است

                                        من به امید رحمتت خاطر شاد بگزینم